Met ingang van 1 september 2005 ben ik door de bisschop van Den Bosch benoemd tot pastoor van de St. Willibrordusparochie in Berkel en de St. Caeciliaparochie in Enschot. Graag stel ik mezelf even aan u voor.

Korte levensloop
Geboren ben ik op 19 december 1971 in Mierlo-Hout (gemeente Helmond) en heb samen met mijn jongere broer Rob een zeer gelukkige jeugd gehad. Ik heb als klein kind al priester willen worden, maar dat weerhield mij er niet van om toch een leven te leiden zoals iedere jongere dat doet op die leeftijd. Na de middelbare school ben ik in 1991 naar het Sint-Janscentrum, de priesteropleiding van ons bisdom, gegaan om daar mijn opleiding te volgen. Op 1 september 1996 begon ik aan mijn stage in de parochies Leuth en Ooij & Persingen, gelegen in de Ooijpolder bij Nijmegen.

Op 9 november 1996 werd ik door bisschop ter Schure diaken gewijd en de priesterwijding volgde op 24 mei 1997. In deze eerste gemeenschap heb ik mogen leren wat het betekent pastor te zijn tussen de mensen. Op 1 oktober 1999 werd ik benoemd tot pastoor in Geffen en Vinkel. In deze parochies hebben wij als gemeenschap hard gewerkt aan opbouw. Het was een boeiende periode waarin ik ervaring heb opgedaan met samenwerkingsverbanden. In persoonlijke gesprekken met de vicaris en de parochiebesturen is overeengekomen dat ik per ingang van 1 september wordt benoemd tot pastoor-teamleider van de parochies St. Willibrordus en St. Caecilia. Uiteraard in teamverband, want alleen kun je een taak als deze niet meer op je schouders nemen.

Pastoraat
In de afgelopen jaren heb ik steeds meer de onbekende zijde van het pastor-zijn mogen leren kennen en ervaren. Dezelfde vragen en dezelfde pijn die ik in de woorden van mensen heb mogen beluisteren en in hun ogen heb gezien, ervaar ook ik als een deel van mijn leven. Het is vaak niet gemakkelijk, maar het maakt een leven wel boeiend.
Uiteraard zie ik het als mijn taak om te staan voor het evangelie, in de traditie van onze Wereldkerk. Anderzijds worden we samen uitgenodigd te werken met mensen die ‘weten’ aan elkaar gegeven te zijn. Als ik het evangelie lees, dan merk ik op dat Jezus ook niet alle nood kon ledigen, ook niet op alle vragen een antwoord wist. Wel bemerk ik bij Hem een luisterhouding, helpen waar menselijk mogelijk is.
Met mijn gaven en talenten wil ik, in een gezamenlijk gedragen verantwoordelijkheid, gaan staan aan wat ik zie als een nieuwe uitdaging. Dit alles onder mijn lijfspreuk “Ad Gaudium”: tot uw vreugde”.
Deze spreuk komt uit 2 Korintiers 1,24 en daar in staat:
“Ik bedoel dit: wij willen niet over uw geloof heersen, maar juist bijdragen aan uw vreugde . U hebt tenslotte een vast geloof.”
Ik weet dat mensen een eigen geweten hebben waar ze (hopelijk) eerlijk en oprecht naar handelen. Ik zie het als mijn taak als priester om mensen te wijzen op de vreugde die God voor de mensen wil zijn.
Tot slot
Werken aan een kleurrijke gemeenschap waarin ieders talenten, gaven en mogelijkheden tot hun recht komen, blijft dan dé grote uitdaging! Weet in ieder geval dat iedereen, in welk verband men ook leeft, bij ons altijd welkom is en dat alles wat u een van ons in vertrouwen verteld ook bij ons blijft! Als team staan wij open voor u.
Tot ziens: op straat, in de kerk of waar dan ook!!
Pastoor Pieter Scheepers